Improvisatietheater is een vorm van toneel waarin je zonder script, zonder dat je weet wat je gaat doen, een voorstelling maakt. Zonder dat je weet wat je partner gaat zeggen. Fantastisch om te doen en leuk om naar te kijken, maar w\u00e1t heeft dat te maken met spreken in het openbaar? Want juist dan wil je toch volledig voorbereid zijn? Je gaat toch niet \u00f3nvoorbereid voor een groep staan? Klopt, maar niet alles is te plannen of naar je hand te zetten. Stop juist wat energie in het kunnen omgaan met onverwachte dingen!<\/p>\n
Als improvisatie-acteur, ga ik zonder tekst een podium op, dat betekent niet dat ik compleet onvoorbereid ben. Alle spelers hebben de juiste mindset en skills om een succesvol optreden te verzorgen. Laten dat nu precies dezelfde mindset \u00e9n skills zijn, die je als een goede spreker nodig hebt. Hieronder een aantal tips:<\/p>\n
<\/p>\n
Ja-en i.p.v. ja-maar Zitten mensen onge\u00efnteresseerd in hun stoel? Erken het, ga ermee om. Komt er middenin je verhaal een vraag uit het publiek? Accepteer dat die er is, en reageer erop.<\/p>\n <\/p>\n Durf fouten te maken Ga er vanuit dat er minstens drie dingen \u2018fout\u2019 gaan, dan valt het altijd mee.<\/p>\n <\/p>\n Fake it, till you make it Dus: doe net alsof het precies zo hoorde! Het publiek zal er zonder probleem in mee gaan.<\/p>\n <\/p>\n
\n<\/strong>In een improvisatiesc\u00e8ne accepteer ik het aanbod van mijn medespeler. Ik zeg ja op zijn of haar idee en bouw erop voort. Gevolg is, dat mijn medespeler en ik elkaar verder helpen, zodat de sc\u00e8ne een succes wordt. Dit is ook precies wat je wilt als spreker. Wanneer er iets onverwachts gebeurt, is je natuurlijke neiging wellicht om er tegenin te gaan of het te negeren; want z\u00f3 had je het niet bedacht. Maar die strijd tegen wat er op dat moment gebeurt, leidt af van waar het om gaat. De truc is juist om het te accepteren en erop door te gaan.<\/p>\n
\n<\/strong>Als ik een toneel op ga, is er altijd een risico dat het mis gaat. Dat ik een slechte sc\u00e8ne speel, dat ik niet goed geluisterd heb, dat ik een keus maak die niet zo handig blijkt achteraf. De angst voor dit soort fouten, kan verlammend werken. De veiligste manier om geen fouten te maken, is helemaal niets doen. Helaas gebeurt er dan dus ook niets positiefs. Daarom train ik op het maken van fouten. Zodat ik eraan wen en er minder zwaar aan til. Het allermooiste is, dat er vervolgens veel minder fout gaat.<\/p>\n
\n<\/strong>Emoties zijn besmettelijk. Wanneer ik stress hebt, voelt het publiek dat. Met hoe meer gemak ik er sta, met hoe meer gemak mijn publiek naar me luistert. Anderen weten niet hoe het hoorde te gaan. Ze zien alleen maar hoe het gaat, niet hoe ik het bedacht had. Wanneer jij je druk maakt om iets dat mis ging, voelen wij dat als publiek.<\/p>\n